No 92 incorporábame a Ednaga, máis tarde item:)aga. Foron anos con profesionais e colegas dos que aprendín o que foi posible, como senón!; Lois, Daniel, Teresa, Bernardo, Rubén, Maribel, Raúl, Bea, Mario, Xabier, Willy, Lorena, Ovidio, (de algúns podía seguir aprendendo)... agardo non esquecer a ninguén.
E coma non podía ser doutro xeito, cunha etapa compartida tan longa e ao rente de alguén coma Lois Rodríguez (o meu referente mentres o foi), e pretendendo un mínimo de honestidade, debo dicir que da maioría de traballos dos mostrados aquí, o meu protagonismo sobre eles non é maior que o do resto do equipo. Unhas veces (as menos) con maior liberdade de partida "sonaba o chiflo" e aplausos para todos; case que parecía que na cociña só estabas ti. Mais moitas outras veces non era así e se o camiño non estaba trazado, eran os compañeiros os que me axudaban a velo. Agora, nesta nova andaina "en monoplaza" (a soas bastante máis complexa), "a paternidade" xa só está entre o cliente e un servidor. E para non dicir máis, agardo tela sorte necesaria para que este "disimulado" recoñecemento a tantos compañeiros e amigos acade a dimensión que merece.